Waarom experts hun feedback en visie vaak voorzichtig geven – en wat ik in mijn trainingen vaak opnieuw zie

Iets delen, je visie uiten, positie innemen, feedback geven, het lijkt eenvoudig. Je benoemt wat goed gaat, geeft aan wat beter kan en maakt vervolgens afspraken. In de praktijk blijkt dat voor veel experts, leiders, professionals en ondernemers eigenlijk juist helemaal niet zo vanzelfsprekend. Hoe kan ik dit weten? Inmiddels sta ik al meer dan acht jaar door middel van mijn coaching en trainingen in nauw contact met dit soort vraagstukken en zie ik keer op keer weer hoe dit gaat.

Zeker wanneer je jouw visie, standpunt of wat feedback wil geven aan een iemand die je mag, of juist je leidinggevende, je medewerker of iemand die je hoog hebt zitten, dan ontstaat er vaak twijfel:

Denk aan:
Hoe breng ik mijn visie nou onder woorden op een manier waar ik de ander zich niet vervelend laat voelen, hoe zeg ik dit zonder iemand te kwetsen? Kom ik niet te direct over?
Is het niet te snel? En moet ik dit eigenlijk wel zeggen?

Het gevolg is dan dat we onze visie of feedback vaak te voorzichtig, te algemeen of te laat geven.

En juist daardoor wordt een gesprek soms moeilijker dan nodig.

Waarom vinden we feedback geven of voor onze mening staan dan zo lastig?

Omdat hier een proces om de hoek komt kijken, waar je niet 1,2,3 aan denkt. Je brein bemoeit zich. Meer specifiek: de sociale bedreigingrespons kan om de hoek komen kijken. Want: Feedback raakt bijna altijd aan de relatie tussen mensen. Het laat je afvragen, hoe is mijn positie hierna? Zit ik nog safe? of, heb ik hiermee mijn glazen ingegooid. En je brein zal je hiervoor willen beschermen. Het heeft de taak om jou te beschermen.

We willen graag professioneel zijn, maar tegelijkertijd aardig gevonden worden. We willen duidelijk zijn, maar niet bot overkomen. We willen grenzen aangeven, maar geen conflict veroorzaken.

Daar ontstaat een spanningsveld.
Waardoor je je visie verkleint weergeeft, net wat mooier de feedback neerzet: en dan gebeurt er dit:

Dat klinkt vriendelijker. Maar de kans is groot dat de ander niet precies begrijpt wat je bedoelt.

En door de subtiele bedenkingen over wat er kan gebeuren, door onze eigen aannames gaan we vaak nog een stapje verder.
Wat ik dan mensen regelmatig zie doen, is dat ze al vóór het gesprek voorspellen hoe de ander zal reageren.

“Hij kan daar vast niet tegen.”
Ze zullen denken dat ik mezelf heel wat vind…
“Zij zal zich aangevallen voelen.”

Maar daarmee ben je eigenlijk al bezig het gesprek te voeren voordat het gesprek begonnen is.
Je reageert niet meer op de werkelijkheid, maar op je eigen verwachting daarvan.
Een belangrijke vraag is daarom:
Wat weet ik daadwerkelijk en wat vul ik zelf in?

Dus even terug naar waarom wilden we eigenlijk die visie delen? Of die feedback? Want wat als we het niet of een beetje doen? De feedback die je niet geeft, verdwijnt niet…. Jouw visie die je onder stoelen of banken steekt, je ontneemt het de ander!

Dit vind ik misschien wel een van de belangrijkste inzichten.
Als je iets dwarszit en je spreekt het niet uit, betekent dat niet dat het probleem er niet meer is.
Vaak gebeurt juist het tegenovergestelde.

Je gaat je ergeren. Je gaat situaties vermijden. Je gaat iemand minder vertrouwen.

Of je wacht zo lang dat de uiteindelijke feedback veel zwaarder wordt dan wanneer je het eerder had uitgesproken.

Een klein gesprek dat je vandaag lastig vindt, kan daardoor over een paar maanden een veel groter gesprek worden. Hierin mag je dus een proactieve rol innemen, alleen je leest dit waarschijnlijk niet omdat je dat nog niet wist. Veel vaker zie ik mensen die dit heel goed weten, en toch hierbij nog niet volledig comfortabel zijn of zich echt durven uitspreken.

Wil jij steviger hierin staan? Een meer assertieve rol en regie hierin innemen? Leren om duidelijker feedback te geven?

Of vind je het lastig om grenzen aan te geven, dan kan het enorm helpen om hier bewust mee te oefenen.
Te gaan ontdekken waarom je uitstelt, geen keuzes maakt, je visie niet deelt. Terwijl je dat wel zou willen!
Ik kan dat samen met je doen. Je hoeft dit niet alleen op te lossen. Lijkt dat je wat?

Ik stel me even kort voor: Mijn naam is Lieve en ik ben inmiddels meer dan acht jaar trainer, coach, mentor waardoor ik meer dan 3000 mensen persoonlijk heb mogen begeleiden. Dus niet middels online trainingen, nee echt elkaar kunnen aankijken, persoonlijk.

Ik deel graag meer met je en ben erg nieuwsgierig wat jou hier brengt. Laten we vooral in contact komen als jij benieuwd bent hoe ik je hierin kan begeleiden!